خصوصیات و نقش مربی در آموزش مونته سوری | مهد کودک و پیش دبستانی دانشگاه کوچک

معلم و مربی نقشی حساس و تاثیر گذار در روند رشد و خودشناسی کودکان ایفا می کند. این تاثیر گذاری همان قدر که می تواند مثبت و سازنده باشد در صورت بی تجربگی و اهمال و سستی معلم اثرات مخرب و زیانبار برجا می گذارد.

مونته سوری معتقد بود که اغلب معلمان بی تجربه که اهمیت زیادی به تدریس می دهند و وظیفه خود را تنها به کارگیری مواد آموزشی به صورت صحیح و معنی دار می دانند از حقیقت فاصله زیادی دارند، زیرا حرفه معلمی، از اینها بالاتر است. «کار اصلی یک معلم ، جهت دادن به رشد روحی و روانی کودک است. » (مونته سوری،1385،ص151)

در روش تدریس ویژه و معمول مدارس مونته سوری ، بخش عمده و اساسی هر کاری را خود کودک انجام می دهد. همین که کودک به سنی برسد که قادر به انجام کارهای معنی دار و مفید باشد، به عقیده مونته سوری باید تعلیم و تربیت او آغاز گردد و خود کودک، شروع به انجام داوطلبانه آن دسته از تمرین های جسمانی کند که متضمن فراگردهای منطقی و معقولی باشند. در این معنا، کودک، درگیر فعالیتی می شود که باید به طور مستقل انجام پذیرد و معلم حق هیچ گونه دخالتی در این فعالیت ندارد. کار معلم فقط محدود به این است که مواد آموزشی لازم و مناسب را به کودک ارائه بدهد.

به اعتقاد مونته سوری، قبل از انجام هر کاری، یک معلم، باید نگرش ها و افکارش را دو قطبی کند. زمانی که کودک مشغول انجام کارهای خود است، او باید برای آن ارزش و اعتبار قایل شود و با اقدام به ارزیابی و تصحیح آنها، فعالیتش را مختل نسازد. البته این به معنی سکوت معلم و هرج و مرج در کلاس نیست بلکه ارزش قایل شدن به فعالیت کودک و عدم دخالت در کار او فقط زمانی قابل توجیه است که کودک قدرت تمرکز حواس بر روی چیزی را پیدا کرده و کنجکاو شده باشد وگرنه اعتبار قایل شدن برای فعالیت هایی که توام با بی نظمی و نابسامانی کامل است، به هیچ وجه کار درستی نیست.

یک معلم نمونه باید همچون زنی که خانه را برای همسرش جذاب، زیبا و تمیز می کند، خود را به طور کامل، وقف محیط زندگی کودک کند اما این هم کافی نیست. او باید از آنچه در رابطه با کودک رخ می دهد کاملا آگاه باشد و با دست های خود، گهواره عقل کودک را به حرکت درآورد. کار معلم، زمانی تمام می شود که او تصوری روشن و واضح از آن کار داشته باشد.

در مدارس مونته سوری، محیط خود، معلم کودکان است. کار معلم ، تنها این است که کودک را در معرض ارتباط و تماس مستقیم با محیط قرار دهد و نیز به او راه به کارگیری اشیا را بیاموزد. (مونته سوری، 1385،ص150)

بر اساس این الگوی آموزشی مربی و معلم در بحث خود انضباطی نباید کودکان را با هم مقایسه کند و یا کودکی را وادار به کاری کند یا از قبل برای او برنامه ای بریزد و به او تحمیل کند، بلکه او باید آن قدر علم و توانایی داشته باشد تا با سیاستی عمیق، زیبایی و لزوم این انضباط را به کودک بفهماند. بدین ترتیب، کودک خود برای انجام عمل ترغیب می‌شود. این اتفاق با نوازش کودکان و همراه کردن آنان در مسیر دلخواه روی می‌دهد. اشتیاق ذاتی کودکان برای یادگیری با فرصت دادن برای به کارگیری فعالیت های اختیاری و غیر اختیاری و با راهنمایی مربی آموزش دیده تشویق می‌شود. کودکان در حین کار، قدرت تمرکز خود را تقویت می‌کنند و احساس خوش آیندی از حس خود انضباطی خویش به دست می آورند.(نامه مربی، 1386)

منابع:

مونته سوری، ماریا، ( 1385 ) کودک در خانواده،اصول اساسی روش جهانی و مشهور مونته سوری(سعید بهشتی، مترجم). تهران : سازمان تبلیغات اسلامی، شرکت چاپ و نشر بین الملل

چند ویژگی برجسته در روش مونته سوری(1386). نامه مربی شماره ی 44( مرداد و شهریور): ۳۹-۴۴

هدا غلامی

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code